SZANTA ZWYCZAJNA  Marrubium vulgare

Withe Horehound

Szanta zwyczajna jest bylina o wysmukłej, kanciastej, owłosionej łodydze. Roślina ta produkuje wiele odrostów osiągających wysokość 30 -50 cm. Liście pomarszczone, owalno jajowate z brzegami nie regularnie pozębionymi pokryte są białym owłosieniem nadając całej roślinie,,wełnisty” wygląd. Drobne dwuwargowe kwiaty umieszczone w szorstkich kielichach kwiatowych kwitną od czerwca do września. Jest to też okres zbioru tego ziela.

Szanta zwyczajne jest „historyczna” rośliną znana od tysiącleci.

Egipscy kapłani zwali ja Nasionami Horusa, Krwią Byka lub Okiem Gwiazd,  była przez nich szczególnie ceniona jako antidotum przeciwko zatruciom.

Starożytni Rzymianie cenili Szantę jako cenny lek ziołowy, jej łacińska nazwa Marruium prawdopodobnie wywodzi się od Maria ubus, nazwy antycznego miasta Cesarstwa Rzymskiego. Inne źródła twierdza ze nazwa ta pochodzi od hebrajskiego słowa marrob(gorzkie ziele) będącego jednym z gorzkich ziół używanym przez Izraelitów w obchodach święta Paschy.

Starożytni Grecy używali Szanty do leczenia chorych pogryzionych przez wściekłe psy, co prawdopodobnie odzwierciedla obecność słowa hound ( pies) w angielskiej nazwie tej rośliny.

Sławę rosnąca przez wieki, roślina ta zdobyła głownie jako doskonały środek łagodzący kaszel, jak i wszystkie problemy związane z drogami oddechowymi. Stosowano ją i stosuje się do dzisiaj w postaci naparów, syropów czy cukierków (słynne cukierki Ricola), sporządzonych z jej wełnistych liści i biało kwitnących kwiatostanów. Stymulujące działaniezwiększające wydzielanie flegmy pomaga otworzyć zablokowane drogi oddechowe. Szanta oprócz właściwości, łagodzących problemy z drogami oddechowymi stosowana jest w schorzeniach wątroby, jako łagodny środek żółciopędny w kamicy żółciowej, jako środek poprawiający apetyt i trawienie. Właściwości te są wykorzystane w znanym preparacie ziołowym Cholegran.

                                                                                                    S.D